A IMPORTANCIA DE ESTIMULAR A BIPEDESTACIÓN: UPSEE / HEADPOD

A bipedestación, propia do ser humano, consiste en manter unha postura erecta sobre os pés. E aínda que a marcha é un proceso complexo, os terapeutas buscan sempre que o neno camiñe, aínda que non sempre será posible que o faga polos seus propios medios. Para iso contamos coa axuda de diferentes produtos de apoio. Recuperar no posible, a posición vertical é un dos obxectivos dos programas de rehabilitación infantil.

Temos que estimular a bipedestación e a marcha, sempre que se poida, porque a súa función achega uns beneficios claros en diferentes aspectos: - Activa o sistema circulatorio. - Impulsa o peristaltismo, mellorando o tránsito intestinal. - Mellora a propiocepción en extremidades inferiores. - Reduce o risco de subluxación de cadeiras. - Mellora do control postural e equilibrio: o control de tronco e o control cefálico. - Mellora a capacidade visual ao aumentar o campo visual. - Prevén alteracións músculo-esqueléticas. - Prevén a osteoporose. - Mellora do sistema cardiorrespiratorio. - Mellora no ánimo e autoestima do neno. - Redunda na maior integración social.

Nalgunhas ocasións, sobre todo en nenos moi afectados a nivel de motricidade grosa, requírese de axudas técnicas que nos permitan facilitar a marcha, aliñar pés, facilitar o control cefálico… No mercado contamos cunha ampla gama de solucións. Tamén contamos moitas veces co enxeño imparable dos papás e mamás que moitas veces é fundamental para dar coa solución que mellor se adapta ás necesidades dun peque en especial. Poñamos un exemplo do enxeño para unir dúas axudas técnicas diferentes, como son o UPSEE e o HEADPOD. A) O UPSEE é un dispositivo de mobilidade que facilita a marcha por medio duns arneses que unen o corpo dunha persoa adulta co do neno.
Son necesarios tres requisitos fundamentais para o seu uso: 1 - Que o neno realice control fisioterápico e estea incorporado nun programa de bipedestación e/ou marcha. 2 - Para garantir a seguridade do neno e do adulto, os ombreiros do peque deben estar por baixo do embigo do adulto, pola contra, existe risco de lesións nas costas do adulto e non achegamos a estabilidade necesaria ao neno. 3 - Que tanto o adulto como o neno sexan capaces en bipedestación de manter a verticalidade.

B) O HEADPOD
Ver 

SOPORTE PARA A CABEZA NUNHA PARÁLISE CEREBRAL. HEADPOD





FONTE: Fisioterapeuta pediátrica

Unidade de Rehabilitación Infantil Aita Menni (Bilbao)

APRENDIZAXE DA LECTURA NO ALUMNADO CON S. DE WILLIANS BEUREN

As persoas con síndrome de Williams caracterízanse por ter capacidades lingüísticas superiores ao que corresponderían pola súa intelixencia. Respecto ao nivel de lectura existe controversia dada a escaseza de estudos. O obxectivo deste traballo foi comprobar as capacidades de lectura dun grupo de nenos con S. de Willians (SW) en idade escolar, e para iso contrastouse a súa execución cun grupo control da mesma idade mental. Utilizáronse tres tipos de tarefas: lectura de palabras e pseudopalabras, tarefas metafonolóxicas e de denominación rápida.
Os resultados amosan que o grupo con SW ten unha execución similar ao grupo control na precisión lectora de pseudopalabras, aínda que son máis lentos na lectura tanto de palabras como de pseudopalabras. Tamén son máis lentos nas tarefas de denominación rápida. Estes resultados suxiren que os SW non teñen dificultades para desenvolver os mecanismos de conversión grafema-fonema, pero amosan certas dificultades no desenvolvemento da lectura léxica.

Aprendizaje de la lectura en niños y niñas con S. de WILLIANS



FONTE: Elena Garayzabal Heinze y Fernando Cuetos Vega* Universidad Autónoma de Madrid y * Universidad de Oviedo en Psicothema

GUÍA DE EXPLORACIÓN DIAGNÓSTICA PARA A APRENDIZAXE DA LECTOESCRITURA


Este é o comenzo deste estudo

"A percepción é a base para toda aprendizaxe. Por medio da percepción o individuo dá significado á información que recibe mediante os sentidos tanto internos como externos. Para iso no cerebro dáse un proceso de interpretación e clasificación dos datos recibidos que permiten posteriormente á persoa, elaborar conceptos simples e complexos a nivel cognitivo. As diferentes teorías do desenvolvemento humano coinciden en que a base do desenvolvemento cognitivo o son os procesos cognitivos. A lectura e escritura como parte destes procesos cognitivos requiren dunha madurez perceptiva especialmente nas áreas visual e auditiva.../..."

1.- Concepto de percepción
..........
1.3. Implicaciones de la percepción en el aprendizaje
1.3.1. Esquema corporal
1.3.2. Lateralidad
...........

2.- Organización de las relaciones en el tiempo. Estructuración espacio-temporal.
3.- Lectura y percepción.
4.- Relación entre los retos del aprendizaje específico en la lectura y la escritura y los procesos perceptuales.
5.- Procedimiento metodológico.
6.- Guía de exploración de necesidades en las áreas perceptuales
Área: Percepción Visual.
Área: Percepción Auditiva.
Área: Esquema Corporal.


" 7. Consideracións finais
Para facilitar calquera aprendizaxe, máis que coñecer de didácticas específicas os docentes han de ter claros os procesos cognitivos, neste caso concreto da lectura e a escritura, que se han de producir en cada estudante para que se dea a aprendizaxe. Só comprendendo o funcionamento en cada ámbito do desenvolvemento é posible que o docente conduza procesos de ensino-aprendizaxe onde as necesidades educativas non se convertan en especiais grazas a unha oportuna intervención didáctica..... O ensino da lectura e a escritura como aprendizaxes conceptuais non pode desvincularse do desenvolvemento da linguaxe e en xeral do desenvolvemento integral do neno, onde as destrezas perceptuales xogan un papel determinante."

FONTE: Laura Bravo Cóppola en "Actualidades Investigativas en Educación"

ACTIVIDADES DE ENTRENAMENTO VISO-PERCEPTIVO. S. WILLIANS E OUTROS


O peche visual é unha habilidade viso- perceptiva que nos permite completar patróns visuais cando só preséntanse unha ou varias partes do obxecto (estímulos incompletos ou sen fusionar). Desta maneira, podemos obter un “todo visual” do patrón ou da escena observada, e detectar, diferenciar, seleccionar e comprender a información visual que estamos a observar, aínda que esta non sexa presentada completamente, ou se presente de forma segmentada. Estes estímulos visuais incompletos poden ser rostros, figuras, paisaxes, letras, números, etc.
A habilidade de peche visual ten un papel importante no procesamento da información visual, e participa nun gran número de actividades académicas e da vida cotiá das persoas.


ACTIVIDADES DE ENTRENAMENTO VISO-PERCEPTIVAS (peche visual). BÁSICO.
Este caderno está composto por 200 láminas que conteñen distintas figuras. En cada unha das láminas aparece unha figura na parte superior que servirá de estímulo de referencia, e que a persoa debe observar para poder identificar un único estímulo exactamente igual, pero incompleta, dentro das posibles respostas dadas na parte inferior da lámina. As figuras van subindo en nivel de dificultade conforme se avanza na tarefa.

No ámbito escolar o rendemento da lectura, a escritura e as matemáticas pode verse afectado negativamente ( Cornoldi, Venneri, Marconato, Molin e Montinari, 2003; Schneck e Lemer, 1993; Solan e Ciner, 1989; Weil e Amundson, 1994), motivado en gran medida porque ao realizar estas actividades habitualmente trabállase con figuras, números, letras, e palabras, que requiren, entre outras habilidades, a viso-espacial.


* Na lectura, a persoa podería non recoñecer a palabra, aínda que se presente na súa totalidade, afectando á comprensión lectora; ou, pode ser capaz de ler unha palabra, pero dadas as súas letras por separado sería incapaz de volvela a formar.
* Tamén, poderíanse omitir parte das palabras durante o copiado ou a escritura espontánea, e presentarse certa dificultade para discriminar o que falta nunha frase ou secuencia incompleta.

* Outras situacións que poden darse en persoas cun déficit na habilidade de viso-perceptiva, é a omisión de porcións ou detalles de obxectos e símbolos, ou presentar certos problemas para completar ou ensamblar quebracabezas de acordo ao esperado para a súa idade.

Por tanto, os déficits nesta habilidade poderían dar lugar a problemas para completar, recoñecer, seleccionar, comprender e atender ás tarefas específicas que demandan un número determinado de estímulos visuais dentro dun contexto, unha secuencia ou unha escena visual.





INCLUSIÓN , INTERVENCIÓN E PROPOSTA DE MELLORA PARA ALUMNADO SÍNDROME DE WILLIANS BEUREN NA ESCOLA

INCLUSIÓN DEL NIÑO CON S. DE WILLIANS BEUREN EN LA ESCUELA


FONTE: Elena Fernández García. Universidade Internacional de La Rioja. Facultade de Educación





                                   FONTE: Silvia Bueno Ruiz. Universidade de Málaga. Facultade de C. da Educación

SÍNDROME DE WILLIANS BEUREN. DICCIONARIO

Esta síndrome denomínase S. de Williams, de Williams-Beuren ou tamén monosomía 7. É un trastorno xenético pouco común causado por unha perda de material xenético no cromosoma 7. Foi descrito por primeira vez no 1961 polo cardiólogo neozelandés John Williams e paralelamente polo pediatra alemán Alois Beuren. Afecta igualmente a homes e mulleres e non ten preferencia étnica.
sábese que un dos xenes ausentes é o que produce a elastina, unha proteína que da elasticidade aos vasos sanguíneos e outros tecidos corporais.
Os síntomas da síndrome son un conxunto de patoloxías médicas específicas, trastornos psicolóxicos e signos externos, que se manifestan durante o desenvolvemento, polo xeral non antes dos 2 ou 3 anos de vida do mesmo, e que non sempre conflúen todos xuntos na mesma persoa. Tamén se adoitan presentar síntomas parecidos aos da depresión: falta de interese polas cousas e soidade.


FONTE: Junta de Andalucía. Averroes. Artículo enviado para su publicación en Profes.net por: JOSÉ BARRENA GONZÁLEZ / ANA PASSERINI CRESPI MANUELA NÚÑEZ REYES / MILAGROS MONTES MACHUCA


TRATAMENTO
Ao ser un trastorno xenético non existe un tratamento de curación para a síndrome de Williams, senón que se tratan as alteracións de saúde, do desenvolvemento e da conduta que se presentan en cada caso particular.

Cada un deses trastornos debe ser correctamente atendido polo especialista que corresponda: de estimulación temperá, psicomotricistas, neuropsicólogo, fisioterapeuta, logopeda, psicólogo, psicopedagogo, musicoterapeuta, etc. O máis importante é un diagnóstico temperán que permita de inmediato o adecuado apoio terapéutico precoz, a través de programas de educación especial individualizados.

Mediante a terapia do desenvolvemento, a logopedia e a terapia ocupacional, o obxectivo real e alcanzable é a integración social e laboral destas persoas cando cheguen a ser adultos.
Sempre é recomendable, como calquer outro alumno de atención á diversidade, escolarizalos na escola ordinaria, dado que tenden á imitación e isto é favorable para eles polas dificultades cognitivas que presentan. Normalmente, son nenos moi sociables.
É moi importante instaurar unha atención temperá de calidade interdisciplinar (estimulación cognitiva, logopedia, fisioterapia, psicomotricidade…) que traballe co neno en todo o seu conxunto apoiándose en todos os seus puntos fortes.

CARACTERÍSTICAS


Aspectos Neurolóxicos e conductuais

  • Presentan unha discapacidade intelectual leve ou moderada con CI medio de 60-70 ( CI normal > 80)
  • Existe unha asimetría mental, no sentido de que teñen déficits nalgunhas áreas (psicomotricidade, integración visuo-espacial), mentres que outras facetas están case preservadas (linguaxe), ou mesmo máis desenvolvidas (sentido de musicalidad)
  • A súa personalidade é moi amigable, desinhibida, entusiasta e gregaria
  • Enlentecimento na adquisición de habilidades motoras e da linguaxe, aínda que é variable segundo cada caso.
  • Trazos faciais, que poden non ser evidentes ata os 2 ou 3 anos de idade
  • Fronte estreita
  • Un aumento do tecido ao redor dos ollos
  • O nariz curto e antevertida
  • O filtro longo e liso
  • As fazulas protuyentes e caídas con rexión malar pouco desenvolvida
  • A mandíbula pequena
  • Os beizos grosos
  • Maloclusión dental
Cardiovasculares
  • O 75% presentan estreitamentos (estenose) nalgúns vasos sanguíneos, fundamentalmente na aorta supravalvular e a arteria pulmonar pero poden afectarse outras arterias.
Endocrino-metabólicas
  • Atraso de crecemento
  • Manifestacións que afectan o sistema músculo-esquelético
  • Laxitud ou contracturas articulares
  • Alteracións da columna
  • Baixo ton muscular

Pel

A cute é algo laxa, con tendencia a presentar signos de envellecemento precoces, probablemente relacionados coa diminución de elastina.


Manifestacións que afectan ao aparello dixestivo

Estreñimiento crónico
Hernias inguinales


Manifestacións que afectan ao sistema xenitourinario
Enuresis nocturna
Posibilidade de que se formen divertículos

Certa susceptibilidade a infeccións urinarias
Nefrocalcinose.

Manifestacións que afectan os ollos
Estrabismo
Iris estrelado
Miopía

Sistema auditivo
Adoitan presentar un aumento da sensibilidade aos sons. Maniféstase por diminución do umbral en que determinados sons percíbenos como molestos e dolorosos (Hiperacusia/alguiacusia). Tamén son relativamente frecuentes as infeccións recorrentes do oído medio na infancia


Sobre a Asimetría Mental e as Habilidades Musicais

As persoas con síndrome de Williams presentan unha habilidade musical pouco usual. Un dos síntomas posiblemente asociados a esta habilidade é a hiperacusia, unha sensibilidade extrema ao son que fai que algúns sons poidan ser molestos e dolorosos.
Recentemente, realizáronse diferentes  investigacións que ratifican a posible existencia dunha base biolóxica para ese talento musical. Por estudos con resonancia nuclear magnética sobre os tamaños das distintas áreas do cerebro, comprobouse que as persoas con síndrome de Williams teñen un aumento relativo do plano temporal esquerdo, similar ao que se observa nos músicos con musicalidade perfecta.
Actualmente, recoméndase como terapia ocupacional ideal o estudo e práctica da música en calquera das súas variedades instrumentais e/ou líricas. Iso pode axudar a estas persoas a lograr a inclusión social no futuro. A súa falta de inhibición e temor ante circunstancias de exhibición parece ser outra gran vantaxe para que actúen en escenarios e fronte ao público.

FONTE: Fundación Síndrome Willians Beuren Española

VIVIR CON ESPINA BÍFIDA


Este portal ofrece información sobre a vida de persoas con espiña bífida en distintas idades. Recolle tamén distintas recomendacións a pais e profesionais, e presenta varios vídeos sobre como vivir con espiña bífida (en inglés con subtítulos en español).



Unha malformación do tubo neural Falar de discapacidade motora, neste caso de orixe espinal, supón referirse a “aquela que provoca na persoa que a presenta algunha disfunción no aparello locomotor que leva certas limitacións a nivel postural, de desprazamento e de coordinación de movementos. Pode ser conxénita ou adquirida e ter uns graos moi variables”.
FONTE: MECD-INTEF-CEDEC

GUÍA PARA MESTRES SOBRE DISTROFIA MUSCULAR

Distrofia muscular progresiva
Trátase dunha alteración de orixe xenética no desenvolvemento ou funcionamento da masa muscular. Esta vai perdendo progresivamente efectividade na súa forza contráctil. Os síntomas non adoitan ser apreciables no nacemento senón nos primeiros anos de vida.
Pode afectar máis a uns músculos que a outros. Presenta graos moi variables na limitación a nivel postural e de desprazamento así como na coordinación de movementos.




A Guía para mestres sobre a Distrofia Muscular é un documento que permite entender mellor os retos enfrontados polos nenos e adolescentes afectados por condicións de dexeneración muscular. Esta guía suxire estratexias xerais para mellorar a experiencia escolar dos estudantes con esta discapacidade, tanto académica como socialmente. Tamén trata sobre aspectos escolares nas distintas etapas educativas, desde Educación infantil ata a Educación secundaria.
                                                                                           FONTE: MECD-CEDEC-INTEF

COMO APRENDER MECANOGRAFÍA NA AULA?

Os antigos programas para aprender mecanografía foron substituídos por páxinas web, plataformas destinadas a ensinar mecanografía a través de diversos exercicios e ensaios. Unha das máis completas e atractivas é TypingStudy, que dispón de decenas de leccións gratuítas e outros exercicios baixo rexistro. Fáciles de seguir e cun ritmo incremental, é un recurso moi atractivo para aprender mecanografía ao ser sinxelo, intuitivo e guiado.


Tamén nos atopamos con Keybr, máis xogo que plataforma de aprendizaxe… aínda que ten moito disto último. Poderemos mesmo facer carreiras con outros usuarios online a ver quen escribe máis rápido, achegando esa parte de gamificación que moitas veces agradeceremos; ao lado negativo é que só está en inglés, co que os hispanoparlantes perderemos algo de eficacia na escritura.

Ratatype vai tamén na liña dunha plataforma moderna que mesmo ten un espazo reservado para profesores que ensinan mecanografía aos seus alumnos, en base á creación de grupos sobre os que logo levar un rexistro.

Se o que buscamos son programas offline atoparemos rapidamente unha gran variedade, como Master Key, Accu- Type ou o mítico Mecanet, entre moitos outros. A variedade é moi diversa aínda que cada vez existen máis opcións online que as offline, que parecen relegadas ao pasado e que apenas souberon evolucionar co paso dos anos.
Tamén debemos comentar que é moi importante escoller unha opción no idioma que logo vaiamos utilizar, que xeralmente será o local. De pouco servirá aprender mecanografía en inglés se logo a maioría de documentos crearémolos en español. Por tanto, o idioma é unha barreira moi importante á hora de elixir un programa para aprender mecanografía, e unha razón de peso para decantarnos por unhas opcións ou outras.

A mellor técnica, a experiencia
Pero volvamos atrás. A pesar de que hai centos de ferramentas á nosa disposición para aprender a escribir “a máquina”, a mellor técnica para aprender mecanografía sempre termina sendo a experiencia. Canto máis escribas, máis velocidade irás gañando, máis utilizarás todos os dedos —e non só os índices— e maior eficiencia obterás.
O modelo tradicional da mecanografía, ese que di que teclas podes presionar con cada dedo, está cada día máis anticuado, aínda que segue sendo un referente para os puristas que buscan a maior eficiencia. Con todo, para a inmensa maioría de mortais non ten maior importancia e pódese obter unha gran velocidade mediante a práctica.
Para iso axudarán, por exemplo, escribir textos de libros ou artigos xornalísticos que teñamos en papel, e sobre un procesador de textos. Ou páxinas como 10 fastfingers nas que, ademais de poder determinar o noso ritmo de escritura —xeralmente medido en ppm, palabras por minuto— tamén poderemos facer exercicios baseados en textos reais.

O ritmo de escritura depende enormemente do teclado que utilicemos, e non é o mesmo un mecánico que un de membrana, nin unha distribución española ou unha americana ou algunha das decenas de distribucións que existen. E obviamente, non é o mesmo escribir nun teclado de ordenador de sobremesa, que no dun portátil (habitualmente máis pequeno) e moito menos nos de smartphone ou tablet, que son teclados virtuais “non físicos”.

O mundo da mecanografía cambiou e as cousas son agora moi diferentes. A práctica que antes era complicada de levar a cabo agora rodéanos, e tan só teremos que deixarlles tempo e espazo —e, quizá, mandarlles algunha tarefa— para que eles mesmos experimenten. Será esta experiencia o mellor modo de aprender mecanografía.
FONTE: Pablo Espeso (universidad de Valladolid) para Educación 3.0




                                                                                                                                       FONTE: ONCE